فعلاً لبخند بزنید ؛ فردا روز بدتری است انگار ...

  باز هم ؛

  اشکهایمان در به در شدند،

  به امید سیزدهی که با تو، به در شود (؟!)

دیوار اتاقم را،

             تماماً،

                 عکس های تو پر کرده است.

 و عکس هایت را،

                 چشمانت.

 و چشمان تو          

             تماماً،

                 وجود مرا.

یک سال دبگر گذشت.

        یک سال پیر تر شدم.

               و یک سال دیگر بودم / بیهوده / بی فرجام /

----------------------------------------------------------------------------------------------

/////   /////   /////   

 /////    ///

و اینک؛ امید :

        که از این زندان مخوف،

                یک سال دیگر کم شد / تلخ / تنها / دردناک / کثیف / ... /

جسماً و روحاً مریضم

خیلی وقته

شاید یک ماه

اگه سر نمیزنم و نمی نویسم واسه اینه

باشد که جبران کنیم !

/ شمع / عود / فرامرز / تاریکی / چشمانی که ذهنم را پر میکنند / و سرمای نگاه کسی که از او برایم همان یک نگاه مانده است / ...

---

پ.ن. توی نوشتن خیلی وسواسی شدم.

/ کوچه ها ... دیوار ها ... پنجره ها ... /

این روزها همه چیز و همه جا یخ زده است.

/ آدم ها ... قلب ها ... خنده ها و گریه ها ... /

زمستان همه جا هست. همه چیز و همه جا و همه کس یخ زده است.

/ نگاه ها ... صدا ها ... سایه ها ... شمع ها ... پروانه ها ... /

صدایی نیست که آرامم کند. و نگاهی که تیمارم کند. همه خاموشند. همه، یخ زده اند.

/ عشق ها ... خاطره ها ... ساعت ها ... دقیقه ها ... /

همه چیز و همه جا و همه کس، یخ زده است.

پ.ن. فکر میکنم که دوباره خواهم نوشت.